Радио Свобода — День благодарения без Бога

Мемуар о том, как я отмечал День благодарения в ЦРУшной конторе.

Так выглядел День благодарения в американской семье в 1942 году.


Сегодня в США отмечается День благодарения, который ровно 20 лет назад я отмечал в Праге на Радио Свобода, где единолично тачал самый первый сайт для белорусской службы — svaboda.org. Про то — отдельный разговор, но в этот день я хотел бы рассказать о том дне.

Тогда на РС День благодарения еще отмечали как важный праздник на уровне всего радио и даже с банкетом за счет американских налогоплательщиков. РС тогда еще находилось в старом здании прежнего «Верховного совета» ЧССР на Вацлавской площади, где для таких случаев и был большой зал. Там за накрытыми столами и собрались все незадействованные в вещании сотрудники. Естественно, потчевали индейкой, и даже винцом поили. Но это не главное в этом мемуаре.

Главное, что мне и запомнилось, это сама церемония. Перед собравшимися выступила какая-то функционерша конторы, произнесшая традиционную церемониальную речь. Содержания ее я не помню, в ней важна концовка. В конце она благоговейно (прямо как американские проповедники) сказала: «А теперь давайте воздадим благодарение». После чего последовала минута молчания. Все присутствовавшие сидели или опустив глаза в тарелки, или чисто пялились на друг друга или на тех, кто по традиции (американцы) благоговейно склонил голову — типа молился. Кому молился, за что? То ли джедайской Cиле, то ли Ктулху, который сховал мосх криветко? Бога там не помянули ни разу — ни по делу, ни всуе. Никак.

В мою бытность там в 2010 году День благодарения там уже не отмечали — был обычный выходной день.

P.S. Если кто забыл, День благодарения изначально был выражением благодарности и признательности Богу за ниспосылаемые Им материальные и духовные блага. А праздничная трапеза предварялась молитвой и этим самым благодарением Богу. Это сейчас он выродился в нечто вроде советского Нового года — эдакого светского эрзаца религиозного Рождества.

И да — птичку жалко. (с)

Радио Свобода — День благодарения без Бога: 19 комментариев

  1. «потчевали идейкой» — я так разумею, што пан хацеў напісаць «индейкой», але «агаварыўся па Фрэйду»? 🙂

    1. Выправіў. Дзякую. Але не па Фройду — ён сэксуальна заклапочанымі займаўся. Я таксама імі займаюся, але тут у мяне адбыўся чыста містайпінг, як кажуць на радзіме ЦРУ. ))) Я набіраю сьляпым дзесяціпальцавым мэтадам ледзь пасьпяваючы за думкамі. Пасьля некаторыя тэксты чытаю-перачытваю, нешта правячы, некаторыя так і пакідаю — як яны й зьявіліся.

      1. ОК. Бачу, пан Акын трохі перарабіў тэкст, і слушна. Насамрэч, наўрад ці паводле аднаго эпізоду 1998 г. можна паставіць дакладны дыягназ усяму амерыканскаму грамадству, дый нават асобна ўзятаму радыё.

          1. Ну, я б так не хваляваўся за «их нравы». Ясна, што ў ЗША, як у любой вялікай краіне, ёсць маса добрага і маса кепскага. Каб ацаніць, што пераважае і ў які бок рухаецца грамадства, усё ж пажадана там (па)жыць 🙂

          2. У Штатах я двойчы бываў, але даўно — болей за 20 гадоў таму. Краіна мне спадабалася. Да таго ж, я быў прафэсыйным амэрыканістым — пісаў кандыдацкую па Фолкнэру. Кінуў разам з прафэсыяй, перайшоўшы ў журналістыку (так атрымалася). Буду мэмуарыць пра гэта. І ад 1992 году недзе да 2005 году пастаянна працаваў з амэрыканскімі эвангельскімі місыянэрамі. Дый сам быў сузаснавальнікам трох цэркваў — адна зь іх сабілава Беларуская Эвангельская Царква (назву я прыдумаў), адкуль, праўда, Сабіла мяне адлучыў за «ерась кальвінізму». Таму ў мяне цікавасьць да пытаньня трохі іншага пляну. Зноў такі — гэта мая прыватная апінія на «малапапулярным сайце» (с). Яе вага на ўзроўні статыстынага хібу. ))

  2. Ня ведаю, адкуль вы бераце інфу пра Дзень Падзякі, аднак амэрыканцы дзякуюць у гэты дзень не столькі Богу, колькі індзейцам, якія навучылі перасяленцаў выжываць на амэрыканскім кантынэнце, і ўвогуле абставінам, якія спрыялі замацаваньню перасяленцаў на гэтай зямлі. Рэлігійныя людзі ўсё перавярнулі і ўбачылі адно ўдзячнасьць Богу. Аднак жа ня ўсе людзі рэлігійныя, а сьвяткуюць усе.

    1. Паколькі гісторыя — гэта тыповая ілжэнавука, крыніцы могуць быць розныя. Мае кажуць, што, што першапрычына была рэлігійная. Індзейцам белыя людзі не маглі дзякаваць, бо разглядалі тых як дзікуноў, якіх трэба навярнуць да Бога. https://www.history.com/topics/thanksgiving/history-of-thanksgiving

  3. https://belisrael.info/?p=18356 — яшчэ адна спасылка ад мізантраполага: «…закарцела паказаць, да чаго даводзіць шматгадовая праца на беларускую службу «Радыё Свабода» і рэгулярнае спажыванне інфатрэшу ад расійскіх дзяржаўных каналаў. Дзеці! Не рабеце ні таго, ні другога».

        1. Апошняе толькі што прачытаў. Думкі ёсьць, але настолькі мне гэта брыдка, што ня хочацца й час марнаваць. Адно скажу, што да свабодкаўскага папа-гапона далучыўся й эўрарарадзіяўскі. Трайны лукашызм. Тамака ўсё было па сцэнары, словы таксама давалі па сцэнарах па папярэдняй дамоўленасьці. Лубянка РБ надзейна кантралюе. Ураг (Расеі) не прайдзёт. Шанцаў у гэтай тэрыторыі ды ейных абарыгенаў на самавызначэньне нуль. Шоў быў добра арганізаваны. Нават вопытны расейскі біржавы спэкуль павёўся. https://www.youtube.com/watch?v=PCXMDO7iyAM

          P.S. Паколькі мая эпісталярная тэрапія дазволіла мне вылекавацца ад свабодкаўскага посттраўматычнага сындрому, я страціў цікавасьць да гэтае тэмы, уключна з попгапонскай. Пляную прымусіць сябе дапісаць пару матар’ялаў (пра лукашукоўскае махлярства ды яго гарэм, роўна як пра яго попгапонаўшчыну ў 2010, хаця пра гэта ёсьць ужо ў мэмуары пра Данчыка) ды аформіць у тэматычную падборку. Але калі — ня ведаю. За вакном вясна, садова-агародныя работы пачынаю. Яно важней.

            1. Вельмі добры тэкст. Васпан знайшоў цікавую цытату. Прыклад сілы грошай. )) Я зараз хачу напісаць невялікі камэнт да выданьня Дубаўцом свае кнігі пра РС. Кнігі ня маю, толькі ўрывак бачыў. Пра гэта таксама хачу паразважаць.

              1. Дзякуй за ацэнку. Будзе час, зірніце і «Катлеты…»-106, там таксама цікавосткі. Хацеў быў па завядзёнцы ўставіць адрас, але… Ну, Вы ў курсе, дзе шукаць 🙂

  4. Пачытаў. Не заўважылі галоўнага — мадам Пук скардзіцца на тое, што няма грошай на бясклопатнае жыцьцё ў камфортнай Варшаве. Ну і рэклямуе папоўгапонаў-грантасмокаў зь яе тусоўкі.

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

1 × 5 =

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте как обрабатываются ваши данные комментариев.