Звычайны Лукашызм (уводная частка)

Ахтунг! Гэты артыкул — чыста накід агульных думак, чарнавік. Пакуль не дайшлі рукі ўсё гэта давесьці да ладу.

Спроба (квазі)навуковага асэнсаваньня асобы аднаго дробнага дыктатара ды створанай ім сыстэмы. Робіцца на падставе асабістага знаёмства, сумеснае працы ды ўважлівага дыстанцыйнага назіраньня з канца 1980-х гадоў.

Любыя гістарычныя паралелі альбо зьяўляюцца выпадковымі, альбо вынікаюць з іманэнтнай сутнасьці разгляданай зьявы.

Вось такі сракалізальны плякат вісеў у габінэце Лукашука ў Празе ў часы, калі я там працаваў у 2009-2011 гг. Плякат намаляваў мастак Мацур, які афармляе ўсе свабодкаўскія кніжкі (што выдаюцца выключна для свайго вузкага кола)) і добра з гэтага корміцца. Фота маё (с)

Паколькі гэты акынскі сьпеў будзе задоўгі, я вырашыў разьбіць яго на невялікія фрагмэнты. Зараз рэдка хто чытае болей за паўстаронкі. Для пачатку тэзава выкладу асноўныя думкі, якія я хацеў бы асьвятліць. Наўрад ці я буду строга іх трымацца, але яны будць для мяне сваго роду плянам ды напамінам. Сьпіс таксама будзе зьмяняцца.

Лукашызм – гэта калі з гразі выбіваюцца ў князі. Адпаведна з гэтага вынікае пачуцьцё ўласнай значнасьці (ПУЗ).
Лукашызм – гэта дыкататура і гвалт над іншымі асобамі.
Лукашызм – гэта атрыманьне высокай пасады легітымным шляхам з далейшым утрыманьнем на ёй любым коштам.
Лукашызм – гэта паталягічная прага ўлады, грошай і імкненьне да прыгожага (па сваім згразікнязявым разуменьні) жыцьця.
Лукашызм – гэта атачэньне сябе шэрымі і ня надта бліскучымі ў інтэлектуальным пляне людзьмі, каб добра вылучацца на іх фоне. Разумныя людзі таксама сустракаюцца, але выключна ў якасьці цягнікоў, інтэлектуальных рабоў, пры гэтым такія людзі павінны мець падставу мець на іх камрамат.
Лукашызм – гэта скарыстаньне чужых рэсурсаў у асабістых мэтах, матэрыяльных ці маральных (зь сьпісу вышей).
Лукашызм – гэта марыянэтачнасьць.
Лукашызм – гэта блат ды кумаўство.
Лукашызм – гэта стакгольмскі сындром халуя.
Лукашызм – гэта калі залежныя ці падначаленыя людзі — сьмецьце, інструмэнты для дасягненьня сваіх мэтаў.
Лукашызм – гэта хлусьня, подласьць, здрада, інтрыгі.
Лукашызм – гэта адсутнасьць нацыянальнае ды проста чалавечае салідарнасьці, што выражаецца вядомай формуляй “беларус беларусу беларус”. А таму
Лукашызм – гэта натуральны стан тутэйшых (званых беларусамі) людзей.

У якасьці эпіграфу зацытую радкі з кнігі малавядомага клясыка беларускай літаратуры, які лічыцца галоўным тэарэтыкам ізмаў у эпоху фармаваньня сучаснае беларускае мовы — у 20-ыя гады:

“У Швайцарыі быў дадаізм, у Францыі — сюррэалізм, у Нямеччыне — экспрэсіянізм, у Італіі — футурызм, у Расеі — таксама футурызм, плюс акмеізм, імажынізм і яшчэ шмат чаго. Былі свае «ізмы» і ў нас, у Беларусі. Але ў сусьвеце пра іх ведаюць мала. Усё ж нашыя «ізмы» — ня масавыя літаратурныя плыні ці кірункі, а пераважна наадварот — індывідуальныя, аўтарскія творчыя мэтады. Яны прадстаўленыя двума-трыма, а часам і адным творцам — тэарэтыкам і практыкам у адной асобе.”
Адам Бабарэка. Збор твораў: у 2 т. (2011)

Клясык у сілу свае клясавай абмежаванасьці (скончыў Менскую духоўную сэмінарыю) звузіў разгляданую праблему выключна літаратурным асяродкам. Тады як ужо ў яго час ізмы мелі выразны палітычны патас – марксізм, ленінізм, фашызм. Пры гэтым мелі выразны пэрсаніфікаваны характар. Разгляданая намі зьява як раз з гэтае сэмантычнае нізкі.

Адна з такіх зьяваў — лукашызм, — як трапна заўважыў слынны літаратуразнаўца, прадстаўленая менавіта “тэарэтыкам і практыкам у адной асобе”. Пры гэтым заўважу, што пэрсанальныя ізмы сярод тутэйшых людзей звычайна носяць нэгатыўную афарбоўку: Сталінізм, Гітлерызм – яны атаясамляліся з унівэрсальна нэгатыўным фашызмам, тэрмінам, які, зноў такі, на тутэйшай тэрыторыі быў больш папулярным за “нацызм”. Хаця на працягу некалькіх пакаленьняў ізм быў і пазытыўным рэлігійным тэрмінам – Марксізм-Ленінізм. У найноўшую эпоху сярод тутэйшых людзей пэўнае палітычнае арыентацыі цыркулюе нэгатыўны тэрмін “лукашызм”. Але ў дадзеным выпадку гэта амонім, бо за ім стаіць іншая шырока вядомая ў вузкіх колах асоба. У прынцыпе, з-за нязначасьці гэтай гістарычнай асобы яго, пэўна, трэ было б менаваць “малы лукашызм”. Але з другога боку гэтая зьява нагэтулькі ўнівэрсальная, што пэрсаніфікаваны тэрмін мае права на гэткае ж самастойнае існаваньне.

Разгляданы мной тэрмін “лукашызм” утвораны паводле першае мадэлі ад прозьвішча Лукашук. Аляксандар Лукашук, дырэктар беларускай службы амэрыканскага прапагандысцкай мэдыякарпарацыі RFE/RL, Inc. — Radio Free Europe/Radio Liberty, што ў беларускай вэрсыі гучыць як “Радыё Свабода”. Фармальна, гэтая мэдыяўстанова зьяўляецца часткай урадавага агенцтва па глябальных мэдыях, што яшчэ раней была Broadcasting Board of Governors,  але не сакрэт, што ад самога яе заснаваньня гэта быў чыста ЦРУшны праэкт. Чым ЦРУ небеспадстаўна ганарыцца, бо гэта адзін з самых пасьпяховых і доўгажывучых праэктаў гэтай спэцслужбы. Я падкрэсьліў гэтае мейсца: “Радыё Свабодная Эўропа пазьней зрабілася адной з самых працяглых ды пасьпяховых тайных апэрацыяў, якія калі-небудзь праводзіліся Злучанымі Штатамі”.

On June 1, 1949, a group of prominent American businessmen, lawyers, and philanthropists – including Allen Dulles, who would become Director of Central Intelligence in 1953 – launched the National Committee for Free Europe (NCFE) at a press release in New York. Only a handful of people knew that NCFE was actually the public face of an innovative «psychological warfare» project undertaken by the Central Intelligence Agency (CIA). That operation – which soon gave rise to Radio Free Europe – would become one of the longest running and successful covert action campaigns ever mounted by the United States.

From the start, Wisner and OPC regarded NCFE as one of their signature operations. As the Cold War reached perhaps its most dangerous phase, NCFE and other projects (such as the Congress for Cultural Freedom, 1950, and Radio Liberty, which began broadcasts to the Soviet Union in 1953) rallied anti-Communist intellectuals, politicians, and activists to fight the Soviets in a contest for the peoples’ «minds and loyalties.»

У вольным і ня надта сьвеце ЦРУ традыцыйна ўспрымаецца адмоўна – як установа, што займаецца выведкай, забойствамі ды дывэрсыямі (фізычнымі ды ідэалягічнымі) на карысьць палітычнага кіраўніцтва ЗША. Але ў асяродку “сьвядомых беларусаў” ЦРУ ўспрымаецца цалкам станоўча, бо ёсьць апанэнтам ненавіснай “крывавай гэбні”. Гэтасама як і “Радыё Свабода”. Балазе пра яе прыналежнасьць да ЦРУ фанаты РС зараз і ня ведаюць, і ня хочуць ведаць. Калі ім нагадваеш, то… глядзі вышэй.

Між тым, пра дейнасьць ЦРУ зьнята шмат фільмаў, дзе добра паказаная ўся гнюсная ды антычалавечая сутнасьць гэтае канторы. З апошніх галівуцкіх мувіяў рэкамэндую фільму з удзелам Тома Круза American Made (2017). У прынцыпе, усе падобныя канторы ва ўсім сьвеце гнюсныя ды антычалавечыя, бо займаюцца самымі цяжкімі злачынствамі на карысьць сваіх урадаў, але паколькі тутака гамана ідзе пра ЦРУ, таму ўсе эпітэты дастаюцца яму.

Залішне казаць, што супрацоўнікамі ЦРУ робяцца ня лепшыя прадстаўнікі чалавецва. Найбольш каштоўныя кадры там, як правіла, маюць выразныя рысы нягоднікаў ды сацыяпатаў. Асабліва гэта слушна ў дачыненьні кіраўніцтва ўсіх узроўняў. Чым вышэйшы там начальнік, тым большы ён мярзотнік. І “Радыё Свабода” тут не выключэньне. Пра гнюсную атмасфэру там у асяродку беларускіх журналістаў вядома даўно. Калі ў 2009 я зьбіраўся ехаць працаваць у праскую рэдакцыю РС і здаваў свае справы ў газэце “Белорусы и Рынок”, дзе тады працаваў навуковым рэдактарам ды вядоўцам паласы Hi-Tech, да мяне ў калідоры рэдакцыі падышоў абазнаны ва ўсіх журналісцкіх інтрыгах калега, які з іранічнай усьмешкай сказаў: “Ты памятай, што там (на РС) – тэрарыюм. Там толькі адзіны прыстойны чалавек – Данчык, дый той гомасэксуаліст”. Зразумела, што гэта было чыста зубаскальства. Прыстойныя людзі там сустракаюцца і без Данчыка. Такое пяпярэджаньне хутчэй ілюстрацыя таго, якая рэпутацыя ў беларускай рэдакцыі РС сярод абазнаных людзей. Запытайцеся таго ж Юрася Карманава – вялікага аўтарытэта ў беларускіх журналісцкіх колах. Ён у Празе сам працаваў, ня дасьць схлусіць. Ці тую ж Любу Лунёву, якая доўгі час працавала ў менскім бюро РС. Яна нават была пагадзілася дадаць сяго-таго ў мае мэмуары, але тое было ў 2011 годзе, зараз яна някепска ўладкавалася на кантраляваным тымі ж ЦРУшнымі гаспадарамі Лукашука Белсаце і нават не адказвае на мае допісы. Тая ж гісторыя здарылася і з РСаўскім фатографам Уладзем Грыдзіным, з той розьніцай, што ён працягвае працаваць на РС.

Дый шмат яшчэ хто можа распавесьці пра гэны чалавечы гадзюшнік, дзе беларус беларусу беларус. Проста большасьць зь іх маўчыць з розных прычынаў. Ды я й сам маўчаў 6 гадоў, бо варушыць успаміны пра глыбіні чалавечай подласьці ды нізасьці ў памяці вельмі непрыемна. Сьвядомасьць выціскала тыя ўспаміны ў найаддаленыя куткі памяці. Але так сталася, што калі я хацеў апублікаваць свае матэрыялы па Пракапенягейту, я зьвяруўся па старой памяці да свайго былога начальніка Аляксандра Лукашука з чаканым увогуле вынікам, апісаным па спасылцы. Тое разварушыла ўспаміны… То бок, сам Лукашук мяне да гэтага падштурхуў. Усе лаўры яму — ён гэта любіць. )))

Што да лаўраў. Тут як раз варта праілюстраваць першы пастулят з прыведзенага ў самым пачатку сьпісу: З гразі ў князі з вынікальным з гэтага пачуцьцём уласнай значнасьці. Калісьці гэта было добра праілюстравана ў выглядзе кароткай біяграфіі Лукашука. Раней біяграфіі супрацоўнікаў РС выкладаліся на сайце. Зараз яны захаваліся адно ў Вэб-архіве. І тое, баюся, што іх зачысьцяць пасьля прачытаньня гэтых радкоў.

Таму прывожу скрыншот. Яго не зачысьціш.

 

 

Апдэйт гэтай стацьці будзе…

Звычайны Лукашызм (уводная частка): 13 комментариев

    1. Дзякую. Я там такасама пакінуў камэнты, але зараз іх нябачна, бо я часова заблякаваў свой аккаўнт у ФБ (калі тое, для чаго я гэта зрабіў спрацуе, распяваду для чаго, калі не — проста назад актывую). Таму мае допісы ў ФБ зьніклі ўсюды. Спадзяюся, пасьля вернуцца назад. Я яшчэ быў пакінуўшы камэнт пад пастом Богдана, дзе ён пра Дзярмовіча (як усе яго за сьпінай называлі — нагэтулькі яго гнюснасьць адпавядае натуральнаму паганялу) піша https://www.facebook.com/siarhei.bohdan/posts/10158245322602801 (даўні пост, але мне пра яго толькі зараз распавялі). Пра Дзярмовіча ў мяне даўно заплянаваны мэмуар, але, як заўсёды, перашкаджае мая пракрастынацыя. Я тамака ўказаў, што скрадзеная сума была 80 тыс. даляраў, і падаў некаторыя дэталі — скраў ён гэтыя грошы, падрабіўшы подпіс тады фінансавай мэнэджаркі (па факце яе працы — я яе назваў бухгальтаркай, але зараз прыгадаў, што ў нас была іншая бухгальтарка) НН Алены Паляковай. На грошы ён адразу набыў дзьве кватэры. Грошы рэгулярна выдаваў Казанэцкі праз свой польскі фонд. Замялі тады гэтую справу, бо сьпідзьдзіць грант — богаўгодная справа ў грантасмокаў. І ўсе пачыналі з набыцьця кватэраў, як Бяляцкі, які пазьней і катэдж у Ракаве набыў (ці збудаваў). Крутыя тачкі, як у той жа Танкачовай, ужо й ня лічыцца. Гэта ўсё праявы лукашызму, на мой артыкул пра які Васпан даў спасылку.

    2. Белсат гэткі ж гадзюшнік — там тыя ж блат ды кумаўство — прыклад — той жа Ільяш з жонкай Андрэевай. Пра тое, як Лукашук праз Гурневіча (за што і ўзяў яго да сябе на вакансыю Бушлякова, мая вакансыя ад пачатку была кабанчыкавая — для ліквідацыі, я пра тое пісаў) цягнуў грошы з Белсату, прадаючы яму праз левую фірму Навумчыхі перадачы, запісаныя ды змантаваныя ў тэлестудыі РС (на РСаўскія грошы). Я пра гэта ў сябе таксама заплянаваў мэмуар, але… пракрастынацыя ды брак часу.

      1. Белсат два разы са мной рабіў сюжэты, але пасьля, відаць, Лукашук ім указаў, і яны жорстка мяне заблякавалі. Нават на допісы не адказваюць (я ім прапаноўваў некалькі грамадзцка важных сюжэтаў).

  1. Цяжка ва ўсім гэтым разабрацца. Мо прычакаю Вашага мемуару, тады пракаментую. Хіба заўважу, што супольная праца Ільяша і Андрэевай на кумаўство апрыёры не цягне — яны ж не ў кіраўніцтве канала працуюць, ці я памыляюся?
    Крыху ўбок: як ставіцеся да Ўладзіміра Караткевіча? Ці паўплываў ён/яго творчасць на Ваш светапогляд?

    1. 1. Цяжка разабрацца таму, хто ня хоча разьбірацца. Як кажа вядомая мудрасьць, няма больш сьляпога за таго, хто ня хоча бачыць. Лукашысты толькі і могуць, што казаць, што я ўсё папрыдумляў і ачарняю іх з-за таго, што мяне «выгналі». Франак Вячорка наогул прэвэнтыўна забаніў мяне ў ФБ, каб нават выпадкова маіх допісаў (калі нехта з супольных фрэндаў расшарыць). Верны лукашыст Карбалевіч сказаў пра мой сайт «это какая мерзость» — бо тут «ачарняюцца лідары дэмакратыі Пазьняк ды Алексіевіч». Пры гэтым ніхто са згаданай мной мярзоты не спрабуе абвергнуць мае допісы, бо гэта немагчыма — я выкладаю факты, а не фантазыі. Уся іх злоба на мой адрас менавіта з-за таго, што я выцягнуў іх шкілетаў з старанна зачыняных шафаў.

      2. Андрэева як раз у кіраўніцтве. Можаце самі спраўдзіць яе пасаду. Як я бачыў апошні раз, яна была кіраўніцай праграмаў (ці тыпу таго — мне ўсё адно, я ніколі ня быў фанам Белсату, мякка кажучы). Прынамсі, такой была, калі зьвязвалася са мной наконт Пракапенягейту. Тут відавочнае кумаўство.

      3. Караткевіч быў мастрыд у Талацэ. Натуральна паўплываў. Але пазьней я ў ім разабраўся і лічу яго вельмі шкодным міфастваральнікам штучна накінутай літвінам «беларускай ідэі». Як чалавек ён мне нагадвае Славаміра Адамовіча таго часу — з такім жа наборам комплексаў, што добра бачныя ў творчасьці.

      1. Адзін мой знаёмы нядаўна спытаўся ў Вінцука Вячоркі, ці чытаў ён пра Пінцэта. Той сказаў, што так яго называлі двоечнікі, а мой сайт нейкая чарнуха. No comment, як кажуць.

  2. 1. Ну, я меў на ўвазе, што без (копій) дакументаў закіды наконт фінансавых злоўжыванняў не выглядаюць пераканаўча. Хаця… магчыма, гэта той выпадак, калі няма дыму без агню.
    2. Паглядзеў у гугле — пішуць «карэспандэнтка». У любым разе, наўрад ці мела дастатковы ўплыў, каб працаўладкаваць мужа.
    3. На Караткевіча не малюся, але цаню яго. Такі во матэрыял выйшаў надоечы: https://belisrael.info/?p=24789 A ў ч. 1 — пра тое, як мы з ім у адным ЗАГСе рэгістраваліся, праўда, з розніцай у 6 гадоў 🙂

    1. Без дакумэнтаў… Копіі… Жалезны контраргумэнт. Мне тое ж, толькі нецэнзурна, адказаў пра гэбоўства Лукашука фэйсбучны графаман Марк Бернштэйн. На што я яму амаль літаральна адказаў вось што: Я што з Лубянкі прынясу даведку, што Лукашук іх стукач? З Лубянкі, бо ў доме з бэльведэрам за часамі Кебіча ЦРУшнікі нагамі дзьверы адчынялі, таму Лукашук (і іх агент) мог лёгка той дакумэнт прыбраць, калі корпаўся ў справе Освальда. Я высунуў аргумэнт, хай абвяргаюць. Але ж упарта маўчаць, болей за тое, блякуюць, дзе толькі могуць. Так што тут справа веры — групіс Свабодкі ці Белсату ніколі някай праўды пра іх ня прымуць.

      А фінансавыя злоўжываньні Лукашука настолькі відавочныя, што трэба сапраўды быць яго фанатам, каб гэтага не хацець бачыць — нясі копіі. Ага, пайду ў бухгальтэрыю Белсату і папрашу даць раздрукоўкі. Дый нават іх фанаты назавуць фальшыўкай.

      Ці мо й наконт Дзярмовіча ё сумнеў?..

  3. Даруйце, але здаецца, што мне зноў «рыкашэтам прылятае»…
    А што ў першую чаргу чыталі ў Караткевіча, калі не сакрэт? Што найбольш вабіла?

    1. Можа і прылятае, я тут пры чым? Калі вы належыце да згаданых мной групаў, то я па змаўчаньні мушу быць для вас ворагам. Тут я нічога зрабіць не магу.

      Караткевіча ледзь не ўсяго перачытаў. Што вабіла? Ня памятаю. Я тады быў нэафіт беларускай рэлігіі, а Караткевіч — прарок яе. У рэлігійных тэкстах для нэафітаў усё важна. Пэўна, мова, найперш. Я ж тады мове вучыўся. Ну і рамантызм квазігісторыі ў дачыненьні да нацыяналізму.

  4. «Я не знал, что я участвую в этой войне / Я шел по своим делам, я пал в перекрестном огне…» (БГ)
    Дзякуй за адказы пра Караткевіча.

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

14 + 9 =

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте как обрабатываются ваши данные комментариев.